...هوای کال رسیدن

من عادت کردم که حتی دلخوشی های کوچک را خدا از من بگیرد .

..   ....    ....   به این شکستن اما نگذارم کسی دیگر بشکند .

..   ....    ....   که قصاص شوم برای گناهی که نمیدانم چیست .

..   ....    ....   سکوت کنم که شاید خدا سکوتش را بشکند .

..   ....    ....   که اگر حرفی زدم تا آخر بر سر حرفم بمانم هر چند که او نماند .

..   ....    ....   که بمانم اما او نماند .

..   ....    ....   به این همه کنایه .

..   ....    ....   به این همه دروغ .

پ.ن : خدایا!محض اطلاع خودم،محض کنجکاوی ، نه اصلا محض پیشنهاد « فکر نمیکنی که دیگه بسه؟»

همینجوری باز هم محض کنجکاوی: خدایی تا حالا بهش فکر نکردی؟

د.ن: تو امید منی اما داری از دست من میری ......... با دستای خودت داری همه هستیمو می گیری

یاحق