کوتاه بیا ... کوتاه بیا ... صدایی همیشه هست که وقتی قرار است کسی کوتاه بیاید در درونت شروع میکند به زمزمه کردن ٬ که کوتاه بیا ... ایندفعه را تو ٬ کوتاه بیا که بدتر نشود .

و تو کوتاه می آیی و گوش میدهی به آن صدا و آن زمزمه !

اما ... اصلا قضیه از همین " اما " شروع میشود . هیچ با خودت تا به حال فکر کرده ای که چرا تو ؟ چرا مدام تو کوتاه بیایی و دیگری نه ؟

فکر میکنی ٬ به خودت ٬ به کوتاه آمدن هایت که زیاد هم نبوده اما همان هم اعصابت را به هم ریخته ٬ به مدارا کردن هایت !

خسته ای از اینکه دیوارت را کوتاه ببینند و از روی آن رد شوند ...

تمام این فکر کردن هایت تنها یک نتیجه دارد و آن ... :

من روزی دیوارم را آنقدر بلند میسازم که دیگر کوتاه نباشد و کسی نتواند از روی آن رد شود . من روزی دیوارم را آنقدر بلند میسازم که اگر خودم هم خواستم کوتاهش کنم نتوانم . دیواری که زمزمه ها هم نتواند از روی آن رد شود .

دیواری خواهم ساخت بلند ... اما زیر این دیوار بلند دری خواهم گذاشت٬ کوچک. دری که اگر روزی کسی به این دیوار برخورد و آنقدر احساس بزرگی کرد که بخواهد از رویش رد شود٬ نتواند و آنقدر خودش را کوچک ببیند که از همین در رد شود نه از روی آن ...

تا وقتی خودم بخواهم این دیوار را ...

و من میخواهم و این ساختن را از همین امروز شروع خواهم کرد .

پ.ن : گاهی وقتها حس میکنی که دیگر جایی در قلب کسی نداری . یا اینکه کسی جایت را گرفته . اما تو غافلی از اینکه این خودت بودی که جا خالی دادی ٬ این خودت بودی که عقب کشیدی و یک جای خالی گذاشتی ... جایی که شاید هیچوقت پر نشود ...

د. ن : من امروز به جایی رسیدم که دیگر دل تنگت نمیشوم ... جایی که تو مدتها قبل به آن رسیده بودی ... دیر بود اما نمیدانم چرا خوشحالم ...

تو پای منو از٬ قلبت بریدی / خودت خواستی که من اینجور باشم / خودت خواستی که احساسم بشه سرد / خودت خواستی نمیشه کاری ام کرد ...

شنبه بیست و ششم آذر 1390 | 12:10 | ***//مریم//*** | |